Ζαχαράκη για τις 17χρονες στην Ηλιούπολη: «Σεβασμό στον πόνο των οικογενειών – Κανένα παιδί μόνο»

Με μια δήλωση, η Σοφία Ζαχαράκη τοποθετείται για πρώτη φορά μετα την τραγωδία στην Ηλιούπολη όπου δυο 17χρονες, έπεσαν από ταράτσα στο κενό, με την μια νεκρή και την άλλη να δίνει μάχη για τη ζωή της.

Η οργή για τη δημοσιότητα και ο σεβασμός στο πένθος

Η Σοφία Ζαχαράκη εξήγησε πως η αρχική της σιωπή ήταν συνειδητή επιλογή, ωστόσο η διαχείριση του θέματος την ανάγκασε να παρέμβει. «Είδα δυστυχώς με οργή και απογοήτευση μια τραγωδία με θύματα παιδιά να γίνεται θέαμα χωρίς συναίσθηση ευθύνης», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως προτεραιότητα όλων πρέπει να είναι ο απόλυτος σεβασμός προς τα παιδιά, τις οικογένειες και τους φίλους τους.

Όπως σημείωσε, δεν είναι η ώρα για βιαστικά συμπεράσματα, αλλά για σιωπή και σεβασμό απέναντι σε έναν πόνο που συγκλονίζει γονείς, εκπαιδευτικούς και ολόκληρη την κοινωνία.

Οι «σιωπηλές μάχες» των παιδιών

Η δήλωση αναδεικνύει μια σκληρή πραγματικότητα: πολλά παιδιά δίνουν καθημερινά μάχες που συχνά περνούν απαρατήρητες από τους ενήλικες. Η ανάγκη να είμαστε «περισσότερο παρόντες» είναι επιτακτική.

«Να ακούμε ουσιαστικά. Να παρατηρούμε περισσότερο. Να δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και ασφάλειας, ώστε κάθε παιδί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να μιλήσει και ανθρώπους να το στηρίξουν», υπογράμμισε, θέτοντας ως στόχο τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου κανένας νέος δεν θα αισθάνεται «αόρατος».

Ο ρόλος του Υπουργείου και η συλλογική ευθύνη

Αναφερόμενη στις υποχρεώσεις της Πολιτείας, η Σοφία Ζαχαράκη έθεσε το πλαίσιο των δράσεων του Υπουργείου Παιδείας, εστιάζοντας στην ενίσχυση των δομών ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και την παρουσία ειδικών στα σχολεία.

«Έχουμε χρέος να βλέπουμε τα παιδιά όχι μόνο ως μαθητές, αλλά πρωτίστως ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, αγωνίες και συναισθήματα», ανέφερε. Παράλληλα, απηύθυνε κάλεσμα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα –από την εκπαιδευτική κοινότητα μέχρι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης– να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα, ειδικά σε μια περίοδο που χιλιάδες μαθητές δίνουν τον δικό τους αγώνα.

«Πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας»

Κλείνοντας, η δήλωση αποτελεί μια έκκληση για περισσότερη ενσυναίσθηση και διαθεσιμότητα. Η προσοχή στις λέξεις που χρησιμοποιούμε και η εγγύτητα στα παιδιά είναι τα μόνα όπλα απέναντι στη μοναξιά και την απόγνωση. «Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του», κατέληξε η κ. Ζαχαράκη.

Η δήλωση της Σοφίας Ζαχαράκη 

Συνειδητά διάλεξα να σιωπήσω τις πρωτες ώρες αλλά είδα δυστυχώς με οργή και απογοήτευση μια τραγωδία με θυματα παιδιά να γίνεται θέαμα χωρίς συναίσθηση ευθύνης.

Στεκόμαστε με βαθιά θλίψη απέναντι σε ένα γεγονός που μας συγκλονίζει ως γονείς, ως εκπαιδευτικούς, ως κοινωνία.

Πριν από οτιδήποτε άλλο, οφείλουμε να σταθούμε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στα ίδια τα παιδιά, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους και στους ανθρώπους που βιώνουν αυτόν τον πόνο. Δεν είναι στιγμή για βιαστικά συμπεράσματα ή εύκολες αναλύσεις.

Είναι όμως μια ακόμη υπενθύμιση ότι πολλά παιδιά γύρω μας δίνουν καθημερινά σιωπηλές μάχες, που οι μεγάλοι δεν βλέπουμε πάντα εγκαίρως.

Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε περισσότερο παρόντες. Να ακούμε ουσιαστικά. Να παρατηρούμε περισσότερο. Να δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και ασφάλειας, ώστε κάθε παιδί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να μιλήσει και ανθρώπους να το στηρίξουν.

Ως Υπουργείο Παιδείας, έχουμε χρέος να βλέπουμε τα παιδιά όχι μόνο ως μαθητές, αλλά πρωτίστως ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, αγωνίες, συναισθήματα και ευαισθησίες. Χρέος μας είναι να ενισχύουμε καθημερινά ένα σχολικό περιβάλλον που καλλιεργεί τον σεβασμό, την αποδοχή και την ουσιαστική στήριξη των παιδιών.

Παράλληλα, οφείλουμε να ενισχύουμε σταθερά τις δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, την παρουσία ειδικών στα σχολεία και τις πρωτοβουλίες ενημέρωσης και πρόληψης, ώστε κανένα παιδί να μη νιώθει αόρατο ή μόνο. Αυτή είναι μια ευθύνη που δεν ανήκει μόνο στο σχολείο ή στην οικογένεια.

Είναι ευθύνη όλων μας. Της Πολιτείας, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των μέσων ενημέρωσης, της κοινωνίας συνολικά.

Έχουμε όλοι χρέος – Πολιτεία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κοινωνία – να δείξουμε αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα. Να σεβαστούμε τα δύο παιδιά και τον πόνο των οικογενειών τους, αλλά και τον αγώνα που δίνουν αυτή την περίοδο χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες.

Ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας. Πιο διαθέσιμοι να ακούσουμε. Πιο κοντά στα παιδιά μας. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του.